Μην προσβάλεις τον Ιούδα!!

Στα κοντά 60 τόσα χρόνια μου σε αυτόν τον κόσμο είχα την ατυχία να συναντήσω διάφορους προδότες, μερικούς μεγάλους, που έφτασαν κοντά. Όλοι μασκαρεμένοι με ένα προσωπείο αγαθό, φίλοι τάχαμου, Χριστιανοί ντεμέκ, κάποιοι διαβαστεροί στην Βίβλο, όλοι πονεμένοι από την ζωή και άλλα μελοδραματικά. Και στο βάθος πάντα το ίδιο: η εκμετάλλευση, συνήθως οικονομικής φύσεως. Σαν παράσιτα που πίεζαν να σου ρουφήξουν το αίμα ή ανθρωπάκια κι αυτά χαμένα μέσα στον εαυτό τους , νάρκισσοι οι περισσότεροι με ιδέες τρομερές για τον εαυτό τους αλλά πραγματικότητα μηδέν. Συγγνώμες και τέτοια πράγματα είναι ξεχασμένα στο λεξιλόγιο τους. Άμα τους ανακαλύψεις, που θα τους ανακαλύψεις, καθώς σε κάποια φάση χάνουν τον αυτοέλεγχο τους στην σιγανή εκμετάλλευση και αποκαλύπτουν όλο το πραγματικό τους πρόσωπο, φεύγουν χωρίς μετάνοια για το επόμενο θύμα. Ο λαός τους ονομάζει Ιούδες. Και εδώ θέλω να σταθώ, γιατί νομίζω το αδικούμε αυτό το πλάσμα, τον Ιούδα. Ναι πρόδωσε ο Ιούδας. Πρόδωσε το πιο αγνό πρόσωπο που πέρασε από αυτή την γη. Εκείνον που τον διάλεξε από πολλούς άλλους και τον έβαλε στον μικρό κύκλο των 12 μαθητών. Εκείνον που τον είδε να ανασταίνει νεκρούς, να ανοίγει μάτια εκ γεννετής τυφλών, να δίνει σε λεπρούς το δέρμα μικρών παιδιών και σε ανάπηρους την χαρά να περπατάν. Εκείνον που του έδωσε και αυτού αυτή την δύναμη και τα έκανε και αυτός ο ίδιος! Απόστολο τον ονόμασε ο Χριστός τον Ιούδα! Τον πρόδωσε Αυτόν όμως ο Ιούδας και τον πρόδωσε για τα λεφτά. Ήταν φιλάργυρος και κλεφτάκος ο Ιούδας. Όπως οι διάφοροι μικροκλέφτες που έχω γνωρίσει και πλησιάζουν πάντα με αγαθά προσωπεία. Αγαπούσε τον Χριστό ο Ιούδας; Σίγουρα, ως ένα βαθμό. Αλλά αγαπούσε και τα λεφτά. Τι θα μου δώσετε για να σαν τον παραδώσω, είπε στους αρχιερείς που δίχως άλλο συμφωνήσαν 30 αργύρια, τους μισθούς μισού έτους εκείνη την εποχή, δηλαδή κάμποσα. Ξέχασε και τα θαύματα, ξέχασε και τις ιδέες, ξέχασε και την αγάπη για τον Χριστό. Δεν την ξέχασε μάλλον. Την απέδειξε ψευτοαγάπη. Τα 30 αργύρια την κάναν ψευτοαγἀπη. Αυτά βάρυναν στην πλάστιγγα περισσότερο. Κάποτε έρχεται η ώρα και ζυγίζεται η αγάπη για τον Χριστό. Κάτι μπαίνει από την άλλη μεριά, 30 αργύρια ήταν για τον Ιούδα, κάτι άλλο, οικονομικό ή μη για άλλους προδότες. Και τότε η αγάπη για τον Χριστό αποδεικνύεται λειψή, ελαφριά, ψεύτικη. Μένε Τεκελ Πέρες όπως έγραψε το χέρι του Θεού στον Βαλτάσαρ. «Ζυγίστηκες στην πλάστιγγα και βρέθηκες λειψός» (Δανιήλ 5: 25). Έτσι και οι διάφοροι προδότες που έχω συναντήσει. Μπορεί και αυτοί να μην το ξέρουν ότι θα προδώσουν. Να νομίζουν ότι είναι φίλοι σου. Αλλά όταν φανερωθούν τα 30 αργύρια, τα βάζουν μετά χαράς στον κόρφο τους και σε στέλνουν για τον σταυρό. Όμως ως εδώ είναι Ιούδες. Γιατί ο Ιούδας μόλις είδε ότι ο Χριστός πήγαινε για σταύρωση, τα χάσε. Δεν το περίμενε. Η συνείδηση του άρχισε να τον δέρνει. Κατάλαβε τι έκανε. Έτρεξε στον ναό και πέταξε τα αργύρια στα μούτρα των αρχιερέων! „Αμάρτησα, επειδή παρέδωσα αθώο αίμα! “, φώναξε (κατά Ματθαίο 27: 4)!! Μεταμεληθεί ο Ιούδας!! Το λέει καθαρά η Γραφή και έχουν βαλθεί όλοι να μας εξηγήσουν γιατί το μεταμελήθει και το μετανοώ είναι διαφορετικά, λένε. Δεν ταιριάζει βλέπεις η μεταμέλεια του Ιούδα στο σενάριο που έχουν στήσει. Ο προδότης – όπως οι σύγχρονοι προδότες – δεν μεταμελείται των πράξεων. Δεν πετάει τα αργύρια. Παραμένει προδότης και κυνικός έως τέλους. Και αυτό κάνουν πολλοί προδότες την σήμερον. Προδότες μέχρι τέλους. Έχουν εκθρέψει τόσο πολύ τον εγωισμό τους που έκανε την συνείδηση τους άτονη, ανύπαρκτη. Σαν ζώα αναίσθητα, προχωρούν στο επόμενο θύμα. Αυτό όμως δεν το έκανε ο Ιούδας, τον οποίο – φέρνοντας στον νου μου τους διάφορους προδοτάκους που μπλέχτηκαν στα πόδια μου – έχω βαλθεί σήμερα να "ανυψώσω", γιατί είναι αδικία να συγκρίνει κανείς αυτούς με εκείνον. Ο Ιούδας δεν πήγε στο επόμενο θύμα. Σκέφτηκε. Είδε τι έγινε. Έκανε πράξεις μετανοίας. Εξομολογήθηκε την αμαρτία του. «Αμάρτησα», είπε. «Παρέδωσα αθώο αίμα!». Πήρε τα λεφτά, τα αργύρια της προδοσίας και τα πέταξε στα μούτρα τους. Μετάνιωσε ο Ιούδας. Δεν μπόρεσε όμως ο εαυτός του να αντέξει αυτό που έκανε και πήρε μια τριχιά και κρεμάστηκε. Είχε συνείδηση ο Ιούδας. Πλήρωσε εθελοντικά με την ζωή του την προδοσία του. Δεν ωφέλησε τίποτα όμως. Να σώθηκε ο Ιούδας άραγε; Όλη η χριστιανική γραμματεία έχει πέσει να τον φάει. Αλλά ο Θεός θέλει όλους να σωθούν και να έρθουν στην επίγνωση της αληθείας (προς Τιμόθεο Α 2:4). Θα δούμε λοιπόν εκείνη την ημέρα τι έγινε με τον Ιούδα. Όμως μετάνιωσε, και το έδειξε όχι με λογάκια αλλά με πράξεις. Το πουγκί με τα αργυρά νομίσματα δεν ήταν στον κόρφο του. Το είχε γυρίσει πίσω. Ακόμα και η κρεμάλα μια πράξη εξιλέωσης ήταν. Να πληρώσει με την ζωή του για το κακό που έκανε. Όποτε ας μην συγκρίνουμε τον Ιούδα με τους διάφορους αμετανόητους προδότες που τα αργύρια τα κουβαλάνε στον κόρφο τους, τα μετράνε ένα ένα κάθε μέρα και κρυφογελάνε για τα "κατορθώματα" τους. Ο Ιούδας ούτε καν θα το είχε σκεφτεί αυτό. Είναι πολύ χειρότεροι του λοιπόν.

Αλλά πως βρεθήκαν αυτοί οι προδότες στον δρόμο μου και στον δρόμο σου ίσως; Τυχαίο; Ποιος ξέρει. Αλλά τον Ιούδα τον διάλεξε ο Χριστός ο Ίδιος. Να το ήξερε από την αρχή ότι θα τον πρόδιδε; Θα μου πεις ο Θεός δεν τα ξέρει όλα; Ναι τα ξέρει, αλλά δίνει σε όλους τους ανθρώπους ευκαιρίες και είναι ο άνθρωπος τελικά που αποφασίζει που θα πάει. Τον διάλεξε τον Ιούδα και ήξερε ποιος ήταν και την πονηριά της καρδιά του, που κάποτε θα έβγαινε. Όμως του έδωσε την ευκαιρία. Δεν ήταν αναπόφευκτο να προδώσει ο Ιούδας. Δεν τον ήθελε ο Χριστός να προδώσει. Θα τον σταύρωναν και χωρίς την προδοσία του Ιούδα. Κάποιος άλλος θα βρίσκονταν, που δεν θα ήταν από τον στενό κύκλο εκείνων τους οποίους ο Χριστός είχε διαλέξει έναν προς έναν, και θα τους τον παρέδιδε. Τον διάλεξε προσωπικά ο Χριστός τον Ιούδα να τον έχει κοντά Του. Του εμπιστεύονταν το πορτοφόλι ακόμα και ενώ ήξερε ότι έκλεβε. Και όμως δεν του είπε τίποτα. Μπορεί να σκεφτόταν: «μπορεί να μετανιώσει. Ας του δώσω μια ευκαιρία ακόμα». Ήξερε την πονηριά της καρδιάς του, ήξερε το παρελθόν του – δεν γίνονται οι άνθρωποι κλέφτες από την μια μέρα στην άλλη - αλλά τον πήρε κοντά του. Διέκρινε την αγάπη για τον Χριστό που είχε και έλπιζε ίσως ότι αυτή θα γίνονταν πιο μεγάλη και τα 30 αργύρια δεν θα μπορούσαν να την γυρίσουν τούμπα. Για αυτό του έδωσε ευκαιρίες. Και αυτό κάνει ο Χριστός σε αρκετούς προδότες: τους δίνει ευκαιρίες. Ευκαιρίες να μην γίνουν προδότες. Ευκαιρίες αγάπης. Ευκαιρίες να αφήσουν το σκοτεινό τους παρελθόν πίσω. Να κάνουν μια καινούργια αρχή. Μερικοί ίσως να την παίρνουν την ευκαιρία. Μερικοί άλλοι όμως είναι πιστοί όσο δεν έχει εμφανιστεί το αντίπαλο δέος, τα 30 αργύρια. Μόλις αυτό εμφανιστεί, τσιμπάνε τα 30 αργύρια και πουλάν την πίστη τους, ή για να το πούμε καλύτερα την μετατρέπουν σε κάλπικη. Ελπίζω κάποτε να βρουν την μετάνοια ακόμα και αν έχουν φάει τα 30 αργύρια και δεν μπορούν να τα επιστρέψουν. Ο Θεός δέχεται όλους τους μετανοούντας ακόμα και αυτούς που είναι χειρότεροι του Ιούδα, αρκεί να μετανοήσουν. Και αυτό το αποφασίζουν οι ίδιοι. Αλλά κάποτε η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει και έρχεται το τέλος. Και εκεί δεν υπάρχει τόπος για μετάνοια πλέον. Όσο για εκείνους που έχουν προδοθεί, ας έχουν την παρηγοριά ότι έκαναν το θέλημα του Θεού – φέρθηκαν πιστά με αγάπη και συμπόνια, βάση των αρχών τους και των αρχών του Ευαγγελίου, ακόμα και σε ανθρώπους που δεν το άξιζαν – και αυτό δεν θα μείνει χωρίς αμοιβή, εκείνη την Ημέρα, για την οποία είναι γραμμένο: «Και ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, και ο θάνατος δεν θα υπάρχει πλέον• ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πλέον• επειδή, τα πρώτα παρήλθαν.» (Αποκάλυψη 21:4)