Βιβλικές Αλήθειες
Δωρεάν Συνδρομές

Η ιστορία του πλουσίου με τον Λάζαρο (PDF) Αυτό το άρθρο σε PDF

Η ιστορία του πλουσίου με τον Λάζαρο



Όπως έχουμε δει μέχρι τώρα (δες το κύριο άρθρο: “Ανάσταση ή ζωή αμέσως μετά τον θάνατο;”) η Βίβλος μας διδάσκει καθαρά ότι οι νεκροί είναι νεκροί, δεν έχουν δηλαδή καμιά αντίληψη, είναι σαν σε κατάσταση ύπνου - και γι’ αυτό ονομάζονται και “κεκοιμημένοι” - από την οποία θα βγουν με την ανάσταση. Αναγνωρίζουμε ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με την άποψη της παράδοσης που υποστηρίζει ότι όταν κάποιος πεθάνει “η ψυχή του συνεχίζει να ζει” και να έχει αντίληψη. Έχουμε όμως δει από μια πλειάδα γραφών ότι η άποψη αυτή της παράδοσης δεν μπορεί να είναι σωστή καθώς έρχεται σε αντίθεση με την Βίβλο. Υπάρχουν ωστόσο μερικά αποσπάσματα της Γραφής τα οποία ερμηνεύονται λανθασμένα και χρησιμοποιούνται από την παράδοση για να υποστηρίξουν το δόγμα της υποτιθέμενης ζωής αμέσως μετά τον θάνατο, χωρίς ανάσταση. Ένα τέτοιο απόσπασμα είναι και η ιστορία του πλουσίου με τον Λάζαρο, που την βρίσκουμε στο κατά Λουκά 16:19-31. Εκεί διαβάζουμε:

Κατά Λουκά 16:19-31
“Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος πλούσιος, και ντυνόταν με πορφύρα, και στολή από βύσσο, ευφραινόμενος καθημερινά με μεγαλοπρέπεια. Υπήρχε δε και ένας φτωχός, με το όνομα Λάζαρος, γεμάτος πληγές, τον έβαζαν κοντά στην πύλη του, και επιθυμούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι τού πλουσίου. αλλά, και τα σκυλιά, καθώς έρχονταν, έγλειφαν τις πληγές του. Πέθανε, όμως, ο φτωχός και φέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο τού Αβραάμ. Πέθανε δε και ο πλούσιος και θάφτηκε. Και μέσα στον άδη, καθώς ύψωσε τα μάτια του, ενώ βρισκόταν μέσα σε βάσανα, βλέπει από μακριά τον Αβραάμ, και τον Λάζαρο στην αγκαλιά του. κι αυτός, αφού φώναξε, είπε: Πατέρα Αβραάμ, ελέησέ με, και στείλε τον Λάζαρο, για να βουτήξει την άκρη τού δαχτύλου του στο νερό, και να δροσίσει τη γλώσσα μου. επειδή, βασανίζομαι μέσα σε τούτη τη φλόγα. Και ο Αβραάμ είπε: Παιδί μου, θυμήσου ότι απόλαυσες τα αγαθά σου στη ζωή σου και ο Λάζαρος παρόμοια τα κακά. τώρα, αυτός μεν παρηγορείται, εσύ όμως βασανίζεσαι. Και εκτός όλων τούτων, ανάμεσα σε μας και σε σας είναι ένα μεγάλο χάσμα στηριγμένο, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από εδώ προς εσάς, να μη μπορούν, ούτε και οι από εκεί να διαπεράσουν προς εμάς. Και είπε: Σε παρακαλώ, λοιπόν, πατέρα, στείλ’ τον στην οικογένεια του πατέρα μου. επειδή, έχω πέντε αδελφούς. για να δώσει μαρτυρία σ’ αυτούς, ώστε να μη έρθουν κι αυτοί σε τούτο τον τόπο τού βασανισμού. Λέει σ’ αυτόν ο Αβραάμ: Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες. ας ακούσουν αυτούς. Και εκείνος είπε: Όχι, πατέρα Αβραάμ. αλλά, αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν. Είπε δε σ’ αυτόν: Αν δεν ακούν τον Μωυσή και τους προφήτες, ούτε αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς θα πειστούν.”

Πριν να πούμε οτιδήποτε για ένα απόσπασμα, πολύ περισσότερο όταν αυτό φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με άλλα αποσπάσματα, χρειάζεται να μελετήσουμε τα συμφραζόμενα του. Σε ποιους αλήθεια έλεγε ο Ιησούς αυτή την ιστορία; Αυτό μπορούμε να το βρούμε εύκολα από τους στίχους που προηγούνται του παραπάνω αποσπάσματος. Αρχίζοντας από το κατά Λουκά 16:1 βλέπουμε ότι ο Κύριος απευθύνονταν στους μαθητές διδάσκοντας τους και καταλήγοντας στο ακόλουθο συμπέρασμα “Κανένας δούλος δεν μπορεί να δουλεύει δύο κυρίους. επειδή, ή τον έναν θα μισήσει, και τον άλλον θα αγαπήσει. ή στον έναν θα προσκολληθεί, και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να δουλεύετε τον Θεό και τον μαμωνά.” (κατά Λουκά 16:13) Σ’ αυτή την αναφορά οι Φαρισαίοι που ήταν τριγύρω αντέδρασαν ως εξής: “Και όλα αυτά τα άκουγαν και οι Φαρισαίοι, που ήσαν φιλάργυροι. και τον περιγελούσαν.” (κατά Λουκά 16:14). Βλέποντας αυτή την αντίδραση των Φαρισαίων ο Χριστός τους απάντησε:

Κατά Λουκά 16:15-19
“Και τους είπε [τους Φαρισαίους]: Εσείς είστε που δικαιώνετε τον εαυτό σας μπροστά στους ανθρώπους. ο Θεός, όμως, γνωρίζει τις καρδιές σας. επειδή, εκείνο που είναι υψηλό ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι βδέλυγμα μπροστά στον Θεό. Ο νόμος και οι προφήτες υπήρχαν μέχρι τον Ιωάννη. από τότε η βασιλεία τού Θεού εξαγγέλλεται ως χαρμόσυνο άγγελμα, και κάθε ένας βιάζεται να μπει μέσα σ’ αυτή. Και είναι ευκολότερο ο ουρανός και η γη να παρέλθουν, παρά μία κεραία τού νόμου να πέσει. Καθένας που χωρίζεται από τη γυναίκα του και νυμφεύεται άλλη, μοιχεύει. και καθένας, που νυμφεύεται γυναίκα χωρισμένη από άνδρα, μοιχεύει. Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος πλούσιος, και ντυνόταν με πορφύρα, και στολή από βύσσο, ευφραινόμενος καθημερινά με μεγαλοπρέπεια.”

Έχω σκόπιμα συμπεριλάβει τον στίχο 19 στα παραπάνω. Γιατί είναι κομμάτι της ίδιας ομιλίας του Κυρίου που ξεκίνησε από τον στίχο 15 και απευθύνονταν στους Φαρισαίους. Σ’ αυτούς απευθύνονταν ο Κύριος όταν είπε την ιστορία του πλουσίου και του Λάζαρου. Δεν έκανε Αυτός μια γενική ομιλία στον λαό ή στους μαθητές του (αν και αυτοί ήταν παρόντες). Αντίθετα είχε τα μάτια του στραμμένα στους Φαρισαίους και μιλούσε προς αυτούς. Μόνο όταν τελείωσε αυτή την ιστορία γύρισε και πάλι στους μαθητές, καθώς στο κατά Λουκά 17:1 διαβάζουμε: “Είπε δε προς τους μαθητάς.....”. Μ’ άλλα λόγια κοιτάζοντας στο κεφάλαιο 16 σαν σύνολο μπορούμε να δούμε ότι αυτά που ο Κύριος είπε σ’ αυτό το κεφάλαιο απευθύνονταν σε δυο διαφορετικές ομάδες ανθρώπων: αυτά που είπε από το κατά Λουκά 16:1 μέχρι και το στίχο 13 απευθύνονταν στους μαθητές με τους Φαρισαίους να ακούνε. Σ’ αυτά οι Φαρισαίοι αντέδρασαν περιγελώντας τον. Έπειτα από τον στίχο 15 μέχρι και τον στίχο 31 – διάστημα στο οποίο περιλαμβάνεται και η ιστορία την οποία αυτό το άρθρο εξετάζει - γύρισε προς του Φαρισαίους και απευθύνθηκε σ’ αυτούς. Όταν τελείωσε μ’ αυτούς, γύρισε και πάλι προς τους μαθητές (κατά Λουκά 17:1).

Προς τους Φαρισαίους λοιπόν ο Κύριος απηύθυνε την ιστορία του πλουσίου με τον Λάζαρο. Κοιτώντας τώρα σ’ αυτή την ιστορία με περισσότερη λεπτομέρεια μπορεί να αισθανθούμε μπερδεμένοι καθώς υπάρχουν σ’ αυτή στοιχεία που δεν τα βρίσκουμε αλλού στην Βίβλο. Ας δούμε μερικά από αυτά.

i) Ο πλούσιος πεθαίνοντας πήγε στον άδη όπου όπως παρουσιάζεται στο απόσπασμα βασανίζονταν. Αυτός, όπως φαίνεται από το απόσπασμα, είχε τις αισθήσεις του: μπορούσε να δει να μιλήσει και να αισθανθεί. Επίσης είχε ακόμα συμπάθεια και νοιάζονταν για τα αδέρφια του και ήθελε να τους προειδοποιήσει. Αυτή η περιγραφή του άδη και της κατάστασης των νεκρών είναι σε εμφανή αντίθεση με άλλα αποσπάσματα της Γραφής, μερικά από τα οποία δίνουμε παρακάτω:

Εκκλησιαστής 9:4-6, 10
“Για τον λόγο ότι, σ’ εκείνον που έχει κοινωνία ανάμεσα σε όλους τούς ζωντανούς ανθρώπους, υπάρχει ελπίδα. δεδομένου ότι, ένα σκυλί που ζει είναι καλύτερο από ένα λιοντάρι νεκρό. Επειδή, οι ζωντανοί ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι θα πεθάνουν. ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ, ούτε έχουν πλέον απόλαυση. επειδή, η ανάμνηση τους λησμονήθηκε. Ακόμα και η αγάπη τους, και το μίσος τους, και ο φθόνος τους, χάθηκε ήδη. και δεν θα έχουν μερίδα στον αιώνα σε όλα όσα γίνονται κάτω από τον ήλιο....Όλα όσα βρει το χέρι σου να κάνει, κάνε σύμφωνα με τη δύναμή σου. ΕΠΕΙΔΗ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΞΗ ΟΥΤΕ ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΓΝΩΣΗ ΟΥΤΕ ΣΟΦΙΑ, ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΟΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ.”

Ψαλμοί 6:5
“Επειδή, στον θάνατο δεν υπάρχει ενθύμηση για σένα. στον άδη ποιος θα σε δοξολογήσει;”

Ψαλμοί 31:17
“ας σιωπήσουν μέσα στον άδη.”

Ψαλμοί 115:17
“Οι νεκροί δεν θέλουσιν αινέσει τον Κύριον, ουδέ πάντες οι καταβαίνοντες εις τον τόπον της σιωπής. (μετάφραση των εβδομήκοντα: “ουδέ πάντες οι καταβαίνοντες εις άδου”, δηλαδή άδης = σιωπή )”

Ψαλμοί 30:9
“Ποια ωφέλεια είναι στο αίμα μου, αν κατέβω στον λάκκο; μήπως θα σε υμνεί η σκόνη; Θα αναγγέλλει την αλήθεια σου;”

Ησαΐας 38:18-19
“Επειδή, ο τάφος (Εβραϊκά: Σεόλ, Μετάφραση των εβδομήκοντα: άδης) δεν θα σε υμνήσει. ο θάνατος δεν θα σε δοξολογήσει. αυτοί που κατεβαίνουν στον λάκκο δεν θα ελπίζουν στην αλήθεια σου. Αυτός που ζει, αυτός που ζει, αυτός θα σε υμνεί, όπως εγώ αυτή την ημέρα. ο πατέρας θα γνωστοποιήσει στα παιδιά την αλήθεια σου.”

Όπως είναι φανερό από τα παραπάνω στον άδη1 βασιλεύει η σιωπή και δεν υπάρχει αντίληψη. Δεν υπάρχει βασανισμός ή απόλαυση εκεί, όπως δεν υπάρχουν συναισθήματα συμπάθειας ή οποιοδήποτε είδος γνώσης. Υπάρχουν πραγματικά περισσότερες από 70 αναφορές στις λέξεις Σεόλ (Εβραϊκά) ή άδης (στα Ελληνικά2) και πουθενά δεν βρίσκουμε σ’ αυτές τα χαρακτηριστικά που απαντάμε στην ιστορία την οποία εξετάζουμε. Πραγματικά σ’ αυτή βλέπουμε τον πλούσιο στον άδη να μιλάει να αισθάνεται, να έχει συμπάθεια και να βασανίζεται. Ποιος είναι ο λόγος αυτής της αντίφασης; Πριν να δούμε όμως τον λόγο ας ρίξουμε μια μάτια σε κάποια άλλα σημεία της ιστορίας αυτής επικεντρώνοντας τώρα στον φτωχό Λάζαρο.

ii) Έτσι για τον φτωχό Λάζαρο διαβάζουμε:

Κατά Λουκά 16:22
“Πέθανε, όμως, ο φτωχός και φέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο τού Αβραάμ.”

Και πάλι αυτή η πρόταση περιέχει παράξενες αναφορές, χωρίς προηγούμενο στην Βίβλο. Πραγματικά δεν υπάρχει καμιά άλλη βιβλική αναφορά σε “κόλπο του Αβραάμ” και σε αγγέλους που φέρνουν σ’ αυτόν νεκρούς. Υπάρχουν όπως είπαμε περισσότερες από 70 αναφορές των λέξεων Σεόλ ή άδης που ορίζουν τον άδη, τον τάφο, σαν τον τόπο που όλοι οι νεκροί, χωρίς καμιά διάκριση, πηγαίνουν. Αυτός είναι ένας τόπος σιωπής. Πουθενά αλλού όμως δεν διαβάζουμε στην Γραφή για κάποιο “κόλπο του Αβραάμ”, ούτε διαβάζουμε ότι οι φτωχοί ή οι δίκαιοι πηγαίνουν σε διαφορετικό τόπο απ’ ότι οι πλούσιοι ή οι άδικοι. Γιατί αλήθεια ο Ιησούς κάνει αναφορές σαν κι’ αυτές που δεν έχουν κανένα προηγούμενο στην Γραφή και στην πραγματικότητα έρχονται σε αντίθεση μαζί της σε πολλά σημεία;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μπορεί να βρεθεί πηγαίνοντας πίσω στα συμφραζόμενα: σε ποιους αλήθεια ο Ιησούς απευθύνονταν λέγοντας αυτή την ιστορία; Όπως είδαμε ο Ιησούς δεν έκανε μια διδασκαλία στον λαό η τους μαθητές, αλλά αντίθετα μιλούσε, απευθύνονταν, άμεσα στους Φαρισαίους που τον περιγελούσαν γιατί δίδασκε ότι δεν μπορεί κάποιος να δουλεύει και τον Θεό και τον μαμμωνά. Όπως διαβάζουμε αυτοί ήταν φιλάργυροι και “δικαίωναν τους εαυτούς τους ανάμεσα στους ανθρώπους.” Οι Φαρισαίοι είχαν, όπως διαβάζουμε σε άλλα μέρη της Γραφής, παραδόσεις που δεν είχαν τίποτα να κάνουν με τον λόγο του Θεού. Πίστευαν πράγματα που ήταν ξένα με τις Γραφές και ακύρωναν τον ίδιο τον λόγο του Θεού. Το κατά Μάρκο 7:1-13 μας πληροφορεί σχετικά με το πόσο μακριά από τον Λόγο του Θεού αυτή η ομάδα ήταν:

Κατά Μάρκο 7:1-13
“Και συγκεντρώνονται κοντά του οι Φαρισαίοι, και μερικοί από τους γραμματείς, που είχαν έρθει από τα Ιεροσόλυμα. Και βλέποντας μερικούς από τους μαθητές του να τρώνε ψωμιά με μολυσμένα τα χέρια, δηλαδή άπλυτα, τους κατηγόρησαν. (επειδή, οι Φαρισαίοι, και όλοι οι Ιουδαίοι, αν δεν πλύνουν τα χέρια μέχρι τον αγκώνα, δεν τρώνε, κρατώντας την παράδοση των πρεσβυτέρων. και επιστρέφοντας από την αγορά, αν δεν πλυθούν, δεν τρώνε. είναι και πολλά άλλα που παρέλαβαν να τηρούν, πλύσεις ποτηριών, και ξύλινων δοχείων, και χάλκινων σκευών, και κρεβατιών). έπειτα, οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς τον ρωτούν: Γιατί οι μαθητές σου δεν περπατούν σύμφωνα με την παράδοση των πρεσβυτέρων, αλλά τρώνε ψωμί με άπλυτα χέρια; Και εκείνος, απαντώντας, είπε σ’ αυτούς, ότι: Καλά προφήτευσε ο Ησαΐας για σας τους υποκριτές, όπως είναι γραμμένο: «Ο λαός αυτός με τιμάει με τα χείλη, η καρδιά τους όμως απέχει μακριά από μένα. και μάταια με σέβονται, διδάσκοντας διδασκαλίες, εντολές ανθρώπων». Επειδή, ενώ αφήσατε την εντολή τού Θεού, κρατάτε την παράδοση των ανθρώπων, πλύσεις ξύλινων δοχείων και ποτηριών, και άλλα πολλά τέτοια παρόμοια κάνετε. Και τους έλεγε: Ωραία αθετείτε την εντολή του Θεού, για να τηρείτε την παράδοσή σας. Επειδή, ο Μωυσής είπε: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Και: «Όποιος κακολογεί τον πατέρα ή τη μητέρα, να θανατώνεται οπωσδήποτε». Εσείς, όμως, λέτε: Αν κάποιος άνθρωπος πει στον πατέρα ή στη μητέρα: Κορβάν, δηλαδή, δώρο είναι, ότι αν επρόκειτο να ωφεληθείς από μένα, αυτό αρκεί. και δεν τον αφήνετε τίποτε να κάνει στον πατέρα του ή στη μητέρα του, ακυρώνοντας τον λόγο τού Θεού εξαιτίας της παράδοσής σας, που παραδώσατε. και κάνετε πολλά τέτοια παρόμοια.”

Η τελευταία φράση του Κυρίου “και κάνετε πολλά τέτοια πράγματα”, δείχνει ότι τα παραπάνω δεν ήταν οι μοναδικές περιπτώσεις που οι Φαρισαίοι και οι διδασκαλίες τους απέκλιναν από τις Γραφές. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει πολλές φορές σήμερα, αυτοί είχαν αντικαταστήσει τον λόγο του Θεού με τις παραδόσεις τους. Οι διδασκαλίες τους δεν ήταν διδασκαλίες που έρχονταν από την Γραφή, αλλά παραδόσεις που καμιά σχέση δεν είχαν με την Βίβλο και που στην πραγματικότητα έρχονταν σε άμεση αντίθεση μαζί της. Γιατί όμως λέω όλα αυτά για τους Φαρισαίους; Ο λόγος είναι απλός και είναι ο εξής: αν και ο “κόλπος του Αβραάμ” και τα άλλα παράξενα που παρουσιάζονται στην ιστορία του πλουσίου και του Λάζαρου δεν έχουν κανένα προηγούμενο στην Βίβλο, και στην πραγματικότητα έρχονται σε αντίθεση με άλλες αναφορές της Βίβλου, παρουσιάζονται ωστόσο στις παραδόσεις που οι Φαρισαίοι πίστευαν. Ο Ιώσηπος ήταν ένας ιστορικός του 1ου αιώνα που γεννήθηκε γύρω στο 37 ή 38 μ.χ. ήταν δηλαδή πολύ κοντινός του Ιησού. Στην αυτοβιογραφία του υποστηρίζει ότι ήταν Φαρισαίος και ανάμεσα στα άλλα έγραψε και το ακόλουθο έργο: “Ομιλία του Ιώσηπου προς τους Έλληνες σχετικά με τον άδη.” Εκεί διαβάζουμε τι ο Ιώσηπος και οι Φαρισαίοι πίστευαν σχετικά με τον άδη και την μετά θάνατο κατάσταση:

“Ο άδης είναι ένα μέρος του κόσμου που είναι ανολοκλήρωτο; είναι μια υπόγεια περιοχή στην οποία το φως αυτού του κόσμου δεν φτάνει....αυτή η περιοχή έχει διατεθεί σαν χώρος επιτήρησης των ψυχών, και άγγελοι έχουν διοριστεί σαν φύλακες αυτών και οι οποίοι εξασκούν προσωρινή τιμωρία σ’ αυτές ανάλογα με την συμπεριφορά και τους τρόπους του καθενός. Σ’ αυτήν την περιοχή υπάρχει ένας ξεχωριστός χώρος, η λίμνη της φωτιάς, όπου πιστεύουμε ότι κανένας δεν έχει μέχρι τώρα ριχτεί. Αλλά έχει αυτή ετοιμαστεί για μια μέρα προσδιορισμένη από πριν από τον Θεό, κατά την οποία θα γίνει δίκαια κρίση επάξια σε όλους. όταν οι άδικοι και οι ανυπάκουοι προς τον Θεό .. θα κριθούν να λάβουν αυτή την αιώνια τιμωρία ... ενώ οι δίκαιοι θα μετέχουν σε ένα άφθαρτο και χωρίς τέλος βασίλειο. Αυτοί [οι δίκαιοι] είναι τώρα όντως περιορισμένοι στον άδη, αλλά σε διαφορετικό τόπο από εκείνο των αδίκων.

Γιατί υπάρχει μια κάθοδος σ’ αυτό το μέρος, στην πύλη της οποίας πιστεύουμε ότι στέκεται ένας αρχάγγελος με δύναμη; αυτή την πύλη εκείνοι που την περνούν μεταφέρονται από αγγέλους διορισμένους πάνω στις ψυχές και δεν πηγαίνουν όλοι στο ίδιο μέρος. αλλά οι δίκαιοι χωρίζονται στα δεξιά και με ύμνους που τραγουδούν οι άγγελοι οι διορισμένοι σ’ αυτό το μέρος, οδηγούνται σε μια περιοχή φωτός, στην οποία οι δίκαιοι κατοικούν από την αρχή του κόσμου. ... αυτή την περιοχή την ονομάζουμε τον κόλπο του Αβραάμ. Όσον αφορά τώρα τους αδίκους, αυτοί σύρονται με δύναμη στα αριστερά, από τους αγγέλους που έχουν διοριστεί για τιμωρία. .... αυτοί τώρα οι άγγελοι που έχουν τεθεί πάνω σ’ αυτές τις ψυχές, τους σέρνουν πραγματικά στην γειτονιά της κόλασης; της οποίας τον ήχο ακούν και πέφτουν στο καυτό ατμό της. όταν τώρα έχουν μια πιο προσεκτική μάτια σ’ αυτό το θέμα, στη φοβερή και υπερβολικά μεγάλη προοπτική της φωτιάς, καταλαμβάνονται από γεμάτη φόβο προσδοκία της μελλοντικής κρίσης, και πραγματικά βασανίζονται εκεί; και όχι μόνο αυτό αλλά όταν βλέπουν τον χώρο των πατέρων και των δικαίων , βασανίζονται και πάλι. γιατί μεγάλο και βαθύ χάσμα είναι μεταξύ των δυο ώστε ένας δίκαιος που έχει συμπάθεια γι’ αυτούς δεν μπορεί να περάσει ούτε ένας ο οποίος είναι άδικος μπορεί, αν είναι τολμηρός για να το δοκιμάσει, να καταφέρει να περάσει.”

Ο κόλπος του Αβραάμ, οι δίκαιοι που είναι σ’ αυτόν, οι άγγελοι που τους φέρνουν εκεί, ο βασανισμός των αδίκων, το χάσμα μεταξύ των δυο και άλλα τα οποία διαβάζουμε παραπάνω σαν τα πιστεύω των Φαρισαίων, δεν απαντιόνται πουθενά στην Γραφή παρά στην ιστορία του πλουσίου και του Λάζαρου. Μ’ άλλα λόγια: ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Σ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ, ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. Χρησιμοποίησε τη δική τους ιστορία για να περάσει το δικό Του μήνυμα. Μπορούμε να καταλάβουμε τι ο Κύριος ήθελε να τους περάσει, κοιτώντας στο συμπέρασμα που δίνεται στην τελευταία πρόταση της παραπάνω ιστορίας.

Κατά Λουκά 16:31
“Αν δεν ακούν τον Μωυσή και τους προφήτες, ούτε αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς θα πειστούν.”

Προφανώς ο πλούσιος δεν είχε ακούσει, με το οποίο εννοείται ότι δεν είχε ακολουθήσει, τον Μωυσή και τους προφήτες, τον Λόγο του Θεού και έτσι κατέληξε να βασανίζετε. Ήταν ένας άδικος και τα πλούτη του δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αποφύγει τον βασανισμό. Από την άλλη ο φτωχός Λάζαρος, αν και ήταν φτωχός ήταν κάποιος που ακολουθούσε τον λόγο του Θεού, τον Μωυσή και τους προφήτες, και γι’ αυτό τον λόγο κατέληξε στον κόλπο του Αβραάμ. Και αυτό ακριβώς είναι που ο Κύριος ήθελε να πει σ’ αυτούς τους Φαρισαίους. Στο κατά Λουκά 16:13 είπε στους μαθητές ότι “δεν μπορείτε να δουλεύετε τον Θεό και τον μαμμωνά.” Έπειτα το κατά Λουκά 16:14 μας λέει: “Και όλα αυτά τα άκουγαν και οι Φαρισαίοι, που ήσαν φιλάργυροι. και τον περιγελούσαν.” Αυτοί οι άνθρωποι, οι Φαρισαίοι, ήταν φιλάργυροι και δεν κρατούσαν τον λόγο του Θεού, τον Μωυσή και τους προφήτες. Στην πραγματικότητα όπως διαβάζουμε αλλού, μέσα από τις παραδόσεις τους ακύρωναν τον λόγο του Θεού. Παρόλα αυτά πίστευαν ότι θα σώζονταν - το οποίο σύμφωνα με τις (λάθος) παραδόσεις τους σήμαινε ότι μετά το θάνατο τους θα πήγαιναν στον “κόλπο του Αβραάμ.” Τότε ο Κύριος χρησιμοποιώντας τα δικά τους όπλα, τις δικές τους παραδόσεις, γυρίζει προς αυτούς και τους λέει μια ιστορία στην οποία ο φτωχός κατέληξε στον κόλπο του Αβραάμ επειδή κράτησε τον λόγο του Θεού αλλά ο πλούσιος και άδικος – όπως αυτοί ήταν – κατέληξε σε βασανισμό. Τα πλούτη του δεν ήταν ικανά για να τον σώσουν. Μόνο η τήρηση του Λόγου το Θεού θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Είναι αυτή μια διδασκαλία στους φιλάργυρους Φαρισαίους που με μια φράση τους λέει “μη νομίζετε ότι τα πλούτη θα σας σώσουν. Αυτό που θα σας σώσει είναι να ακολουθήσετε τον Λόγο του Θεού – τον Μωυσή και τους προφήτες.” Για να τους περάσει αυτό το μήνυμα χρησιμοποίησε ο Χριστός ένα από τους πλέον αποτελεσματικούς τρόπους: την ίδια τους την γλώσσα, δηλαδή την γλώσσα των παραδόσεων τους σχετικά μα την σωτηρία και την κατάκριση.

Καταλήγοντας λοιπόν, είναι κατά την γνώμη μου καθαρό ότι ο Κύριος δεν είχε πρόθεση μ’ αυτή την ιστορία να κάνει διδασκαλία την συμβαίνει όταν κάποιος πεθαίνει. Πολλοί δυστυχώς παίρνουν τις λέξεις του ότι είναι αυτό ακριβώς, διδασκαλία δηλαδή για την κατάσταση των νεκρών, αγνοώντας τα συμφραζόμενα και τις αντιλήψεις των Φαρισαίων που αλλού ο Κύριος καταδίκασε δριμύτατα λέγοντας ότι ακυρώνουν αυτές τον λόγο του Θεού. Τα λόγια του Κυρίου τα οποία διαβάζουμε απευθύνονταν στους Φαρισαίους, και χρησιμοποιώντας τα δικά τους πιστεύω σχετικά με το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο, τους έδωσε το μήνυμα του που ήταν ότι αυτό που μετράει δεν είναι τα πλούτη αλλά Η ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Χρησιμοποίησε το δικό τους περιτύλιγμα, τα δικά τους πιστεύω, για να προσθέσει το δικό του συμπέρασμα. Φυσικά και θα μπορούσε να προσφέρει το ίδιο συμπέρασμα χρησιμοποιώντας ένα άλλο “περιτύλιγμα”. Λίγοι ωστόσο θα αμφισβητήσουν ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να μιλήσεις σε κάποιον είναι να χρησιμοποιήσεις γλώσσα που είναι οικία σε εκείνον προς τον οποίον απευθύνεσαι. Και αυτό είναι το οποίο ο Κύριος έκανε: μίλησε προς τους Φαρισαίους χρησιμοποιώντας σαν περιτύλιγμα την δική τους εικόνα για το συμβαίνει μετά τον θάνατο, προσθέτοντας σ’ αυτή το μήνυμα που ήθελε. Είναι αλήθεια πολύ λυπηρό που πολλοί έχουν πάρει αυτό το περιτύλιγμα, αυτές τις Φαρισαϊκές παραδόσεις, και την έχουν κάνει “χριστιανική” διδασκαλία για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. Ελπίζουμε το παραπάνω άρθρο να βοηθήσει τον αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματα του.

Τάσος Κιουλάχογλου

 



Υποσημειώσεις

1. Η λέξη "Άδης" όπως χρησιμοποιείται στην Βίβλο δεν έχει καμιά σχέση με τις αρχαιοελληνικές δοξασίες και τις χρήσεις που οι αρχαίοι Έλληνες προσέδιδαν σ’ αυτήν, πέρα ίσως από το γεγονός ότι χρησιμοποιούνταν και απ’ αυτούς με την έννοια του χώρου των νεκρών.

2. Όπως μια ματιά στην LXX μπορεί να δείξει, οι λέξεις "Άδης" και "Σεολ" είναι ισοδύναμες αφού η λέξη άδης είναι η λέξη που η LXX χρησιμοποιεί κατά κόρο για την μετάφραση της λέξης "Σεολ". Δείτε: "Αναφορές των λέξεων “Σεολ” και “άδης” στην Βίβλο". Αυτό άλλωστε γίνεται φανερό και από την χρήση της λέξης Άδης από τον Πέτρο για την μετάφραση της λέξης Σεολ στην παραπομπή από τους Ψαλμούς που δίνεται στις Πράξεις 2/β/27.