Δεκατισμός, εθελοντικές συνεισφορές και Καινή Διαθήκη: Περιεχόμενα

Καινή Διαθήκη: εθελούσιες συνεισφορές - Πράξεις 2 και 4

Τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου των Πράξεων είναι γνωστά για το μοίρασμα και την αλληλεγγύη που δείχνουν μεταξύ των πιστών. Να μερικά αποσπάσματα:

Πράξεις 2:42-45
«Και έμεναν σταθερά στη διδασκαλία των αποστόλων, και στην κοινωνία, και στην κοπή τού άρτου και στις προσευχές. Και κάθε ψυχή την κατέλαβε φόβος^. και διαμέσου των αποστόλων γίνονταν πολλά τέρατα και σημεία. Και όλοι εκείνοι που πίστευαν ήσαν μαζί, και είχαν τα πάντα κοινά^. και πουλούσαν τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους και τα μοίραζαν σε όλους, σύμφωνα με ότι κάθε ένας είχε ανάγκη.»

Και Πράξεις 4:32-35
«Και η καρδιά και η ψυχή τού πλήθους, εκείνων που πίστεψαν, ήταν μία^. και ούτε ένας δεν έλεγε ότι είναι δικό του κάτι από τα υπάρχοντά του, αλλά είχαν τα πάντα κοινά. Και οι απόστολοι απέδιδαν με μεγάλη δύναμη τη μαρτυρία της ανάστασης του Κυρίου Ιησού^. και μεγάλη χάρη ήταν επάνω σε όλους αυτούς. Για τον λόγο ότι, δεν υπήρχε ούτε ένας ανάμεσά τους που είχε ανάγκη^. επειδή, όσοι ήσαν κάτοχοι χωραφιών ή σπιτιών, αφού τα πουλούσαν, έφερναν το αντίτιμο της αξίας εκείνων που πουλούσαν, και το έβαζαν στα πόδια των αποστόλων^. και μοιραζόταν σε κάθε έναν σύμφωνα με την ανάγκη που είχε.»

Από αυτά τα αποσπάσματα μπορούμε να συμπεράνουμε τα παρακάτω:

Α. Τα όσα περιγράφονται στις Πράξεις 2 και 4 γίνονταν εθελοντικά, όχι υποχρεωτικά. Δεν ήταν δηλαδή υποχρεωμένοι οι αδελφοί να πουλήσουν τα κτήματα τους ούτε είναι αυτό μια προϋπόθεση για να γίνει κανείς Χριστιανός. Ότι έκαναν το έκαναν εθελούσια, επειδή το ήθελαν. Απόδειξη; Τα όσα ο Πέτρος είπε στον Ανανία και την γυναίκα του όταν πούλησαν ένα κτήμα και έφεραν μέρος της τιμής στην εκκλησία παρουσιάζοντας το σαν να ήταν ολόκληρη η τιμή, λέγοντας δηλαδή ψέματα. Όπως ο Πέτρος είπε στον Ανανία: «Ενώ έμενε απούλητο, δεν ήταν δικό σου; Και όταν πουλήθηκε, δεν ήταν στην εξουσία σου;» Αν ο Ανανίας είχε κρατήσει το κτήμα και δεν το είχε πουλήσει ΔΕΝ θα ήταν αμαρτία. Ούτε πάλι θα ήταν αμαρτία αν πουλούσε το κτήμα και κρατούσε όλο το τίμημα. Αυτό που ήταν αμαρτία όμως ήταν ότι πούλησε το κτήμα και έφερε μέρος του τιμήματος στους αποστόλους παρουσιάζοντας το σαν το σύνολο της τιμής. Αυτό ήταν ψεύδος ενώπιον του Θεού και αυτό ακριβώς κατάκρινε ο Πέτρος. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι δεν είναι αμαρτία να κατέχει κανείς ένα κτήμα ή άλλα υλικά αγαθά ούτε υπήρχε απαίτηση από τους Χριστιανούς του 1ου αιώνα να πουλούν κατ’ ανάγκη τα υπάρχοντα τους αφού γίνονταν Χριστιανοί.

Β. Αυτό που συνέβηκε στις Πράξεις 2 και 4 ήταν κάτι μοναδικό και όχι κάτι που γίνονταν γενικά στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης. Όντως δεν βρίσκουμε αυτή την πρακτική οπουδήποτε αλλού έξω από το Ιεροσόλυμα. Αντίθετα, όπως μόλις είδαμε από την προς Κορινθίους Α η αρχή είναι ότι ο καθένας όφειλε να βάλει στην άκρη ότι μπορούσε ανάλογα με τις δυνατότητες του έτσι ώστε όταν ο Παύλος θα έρχονταν να έπαιρνε τις συγκεντρωμένες συνεισφορές στο Ιεροσόλυμα.

Γ. Αν και δεν είναι αμαρτία να έχει κανείς υλικά αγαθά πρέπει να έχει ωστόσο την σωστή στάση απέναντι σ’ αυτά. Και αυτή η στάση είναι να θεωρεί και να δρα σαν να ανήκουν όλα στον Κύριο και όχι σε σένα, στον υπηρέτη του. Η πλεονεξία, η έξη για περισσότερα, είναι ρίζα παντός κακού (προς Τιμόθεο Α 6:10) και δεν έχει θέση στην ζωή κανενός γνήσιου Χριστιανού.